ความสามารถของประเทศไทยในเวทีอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ

ประเทศไทยในปี 2026 ไม่ได้เป็นเพียง "ครัวของโลก" หรือจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวอีกต่อไป แต่เรากำลังก้าวเข้าสู่บทบาทใหม่ที่ท้าทายและน่าจับตามอง นั่นคือการเป็น "โรงงานอาวุธแห่งภูมิภาค" ย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน แนวคิดที่ว่าประเทศไทยจะผลิตรถหุ้มเกราะส่งออกไปต่างประเทศ หรือต่อเรือรบสมรรถนะสูงใช้เอง อาจถูกมองว่าเป็นเรื่องไกลตัว แต่ในวันนี้ อุตสาหกรรมป้องกันประเทศ (Defense Industry) ได้ถูกบรรจุเป็น S-Curve ลำดับที่ 11 ของไทย และกำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดดภายใต้ความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชน

1. ยุทธศาสตร์ "สร้างเอง ใช้เอง และขายได้"

ความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนที่สุดในช่วงปี 2025-2026 คือการที่รัฐบาลหันมาให้ความสำคัญกับ นโยบายชดเชยการนำเข้า (Offset Policy) และการสนับสนุนสินค้าที่ผลิตในประเทศไทย หรือ Made in Thailand (MiT) อย่างจริงจัง

• การเพิ่มแต้มต่อ (MiT): ในการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ ผลิตภัณฑ์ที่ได้รับตรา MiT จะได้รับแต้มต่อด้านราคาเพิ่มขึ้นจากเดิม 5% เป็น 10% ซึ่งเป็นแรงจูงใจสำคัญให้กองทัพไทยหันมาเลือกใช้อาวุธที่ผลิตโดยฝีมือคนไทย

• เป้าหมายการพึ่งพาตนเอง: กองทัพเรือและกองทัพบกเริ่มมีนโยบายชัดเจนว่า ยุทโธปกรณ์ขนาดกลางลงไปต้องผลิตในประเทศไม่น้อยกว่า 40% ของงบประมาณ ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยลดการไหลออกของเงินตราต่างประเทศ แต่ยังเป็นการสร้างงานและทักษะให้กับวิศวกรไทย

2. ยานเกราะล้อยาง: อาวุธส่งออกที่โลกยอมรับ

หากพูดถึงความสำเร็จที่เป็นรูปธรรมที่สุดของอุตสาหกรรมป้องกันประเทศไทย คงหนีไม่พ้น ยานเกราะล้อยาง ซึ่งปัจจุบันไทยมีผู้ผลิตระดับโลกที่ได้รับการยอมรับอย่างสูง

Chaiseri (ชัยเสรี) และตระกูล First Win

บริษัท ชัยเสรี เม็ททอล แอนด์ รับเบอร์ จำกัด ภายใต้การนำของ "มาดามรถถัง" (คุณนพรัตน์ กุลหิรัญ) ได้พิสูจน์ให้เห็นว่ารถหุ้มเกราะฝีมือคนไทยสามารถสู้กับมหาอำนาจได้ รถตระกูล First Win (4x4) ไม่ได้ประจำการแค่ในกองทัพไทย แต่ยังถูกส่งออกไปแล้วกว่า 44 ประเทศทั่วโลก รวมถึงภูฏาน ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย และอินโดนีเซีย

จุดเด่น: ความทนทานต่อทุ่นระเบิด (V-Shape Hull) และความคล่องตัวที่เหมาะกับสมรภูมิในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ล่าสุดในปี 2026 ชัยเสรีได้ขยายฐานการผลิตสู่โดรนกามิกาเซ่และระบบ AI เพื่อบูรณาการเข้ากับยานเกราะรุ่นใหม่

Panus Assembly (พนัส แอสเซมบลีย์)

อีกหนึ่งยักษ์ใหญ่ที่เริ่มต้นจากการผลิตรถพ่วงและตัวถังรถบรรทุก จนก้าวสู่การผลิตยานเกราะ AFV-420 "The Mosquito" และรถหุ้มเกราะ 8x8 ที่มีความซับซ้อนสูง พนัสเน้นการวิจัยและพัฒนา (R&D) ที่ยืดหยุ่น สามารถปรับแต่งรถตามความต้องการของลูกค้าแต่ละประเทศได้ทันที

3. อุตสาหกรรมต่อเรือ: จากเรือตรวจการณ์สู่เรือฟริเกต

ในปีงบประมาณ 2569 กองทัพเรือไทยได้สร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ด้วยโครงการ ต่อเรือฟริเกตในประเทศ ในอดีต เราอาจเคยต่อเรือหลวงกระบี่ (OPV) หรือเรือตรวจการณ์ชายฝั่งลำเล็กๆ ได้ แต่การต่อเรือฟริเกตซึ่งเปรียบเสมือน "เขี้ยวเล็บหลัก" ที่มีระบบอาวุธและอิเล็กทรอนิกส์ซับซ้อน คือบททดสอบที่ยิ่งใหญ่

• Consortium Model: รัฐบาลส่งเสริมการรวมกลุ่มของอู่ต่อเรือในไทย เช่น อู่กรุงเทพ (Bangkok Dock), Marsun และบริษัทเอกชนอื่นๆ เพื่อร่วมกันต่อเรือรบสมรรถนะสูงภายใต้การถ่ายทอดเทคโนโลยีจากบริษัทชั้นนำอย่าง Babcock (สหราชอาณาจักร) หรือ Hanwha Ocean (เกาหลีใต้)

• ผลกระทบทางเศรษฐกิจ: โครงการต่อเรือฟริเกต 2 ลำในประเทศ คาดว่าจะสร้างเม็ดเงินหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจไทยนับพันล้านบาท และเกิดการจ้างงานวิศวกรและช่างฝีมือจำนวนมาก

4. อาวุธเบาและกระสุน: ความมั่นคงที่จับต้องได้

"รบได้นานแค่ไหน ขึ้นอยู่กับว่าเรามีกระสุนพอหรือไม่" ความจริงข้อนี้ทำให้ไทยเร่งผลักดันโรงงานผลิตกระสุนและอาวุธเบา

Narac Arms Industry (เนแรค อาร์มส) เป็นตัวอย่างของภาคเอกชนไทยที่ประสบความสำเร็จในการผลิตปืนและกระสุนมาตรฐานสากล (ISO/NATO) ปัจจุบันไทยสามารถผลิตกระสุนได้ตั้งแต่ขนาดเล็กไปจนถึงกระสุนปืนใหญ่ขนาด 105 มม. และ 155 มม. ซึ่งมีการส่งออกสร้างรายได้เฉลี่ยกว่า 5,000 ล้านบาทต่อปี

นอกจากนี้ สถาบันเทคโนโลยีป้องกันประเทศ (DTI) ยังประสบความสำเร็จในการวิจัยและพัฒนา ปืนใหญ่ขนาด 155 มม. แบบอัตตาจร (ATMG) ร่วมกับต่างประเทศ ซึ่งปัจจุบันเริ่มเข้าสู่สายการผลิตเพื่อประจำการในกองทัพบกแล้ว

5. เทคโนโลยีแห่งอนาคต: โดรนและหุ่นยนต์รบ

โลกของการสู้รบในปี 2026 เปลี่ยนไปสู่อากาศยานไร้คนขับ (UAV) และระบบอัตโนมัติ ประเทศไทยไม่ได้ตกขบวนนี้

• DTI-UCV: โดรนติดอาวุธที่พัฒนาโดยความร่วมมือระหว่างไทยและมิตรประเทศ เริ่มมีการทดสอบระบบ AI ในการระบุเป้าหมาย

• โดรนกามิกาเซ่ฝีมือคนไทย: เอกชนไทยหลายรายได้พัฒนาโดรนขนาดเล็กที่ใช้ในการพลีชีพทำลายเป้าหมาย ซึ่งมีราคาถูกกว่าขีปนาวุธหลายเท่าตัว และเหมาะสมกับภัยคุกคามในปัจจุบัน

• Cyber Security: นอกเหนือจากตัวอาวุธ ไทยยังเริ่มพัฒนาซอฟต์แวร์ระบบบัญชาการและควบคุม (C2) ของตนเอง เพื่อป้องกันการถูกแทรกแซงจากภายนอก

ุ6. อุปสรรคและความท้าทาย: ถนนที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

แม้เราจะเห็นความสำเร็จมากมาย แต่การจะก้าวไปเป็นเบอร์หนึ่งของภูมิภาคอย่างสิงคโปร์หรืออินโดนีเซียนั้นยังมี "โจทย์หิน" อีกหลายข้อ:

1. ภาษีนำเข้าชิ้นส่วน: ปัจจุบัน การนำเข้าอาวุธสำเร็จรูปจากต่างประเทศมักได้รับการยกเว้นภาษี แต่การนำเข้า "ชิ้นส่วน" มาประกอบในไทยกลับต้องเสียภาษีสูง ทำให้ต้นทุนของไทยสูงกว่าต่างชาติ

   • แนวทางแก้ไข: รัฐบาลกำลังพิจารณาจัดตั้ง "เขตปลอดอากรอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ" เพื่อแก้ปัญหานี้

2. ความเชื่อมั่นในสินค้าไทย: นายทหารระดับนโยบายบางส่วนยังคงมีค่านิยม "ของนอกดีกว่าของไทย" ซึ่งต้องใช้ผลงานในสนามจริงและความต่อเนื่องของนโยบายในการพิสูจน์

3. การวิจัยและพัฒนา (R&D): งบประมาณด้าน R&D ของไทยยังถือว่าน้อยเมื่อเทียบกับต่างประเทศ การพึ่งพาการซื้อเทคโนโลยี (Technology Transfer) อย่างเดียวอาจไม่เพียงพอในระยะยาว

7. บทสรุป: อนาคตของอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ

ในปี 2026 ประเทศไทยแสดงให้เห็นว่าเรามีศักยภาพที่ซ่อนอยู่มหาศาล อุตสาหกรรมป้องกันประเทศไม่ใช่เรื่องของการกระหายสงคราม แต่เป็นเรื่องของ "ความมั่นคงที่มั่งคั่ง" เมื่อเราผลิตอาวุธเองได้ เราจะไม่ได้แค่ประหยัดงบประมาณ แต่เราจะได้เทคโนโลยีที่สอดคล้องกับสภาพภูมิศาสตร์ของเราเอง และที่สำคัญที่สุด คือการสร้างอำนาจต่อรองในเวทีระหว่างประเทศ

การที่ไทยสามารถส่งออกรถหุ้มเกราะไปยังกองกำลังรักษาสันติภาพของ UN หรือส่งปืนไปยังมิตรประเทศใน ASEAN คือเครื่องยืนยันว่า "อาวุธไทย" มีมาตรฐานระดับสากล และพร้อมที่จะเป็นเสาหลักใหม่ของเศรษฐกิจไทยในอนาคต

"ความสามารถในการป้องกันตนเอง คือรากฐานของเอกราช และการผลิตอาวุธเองได้ คือเครื่องการันตีว่าเอกราชนั้นจะยั่งยืน"